Door mijn tegenslagen de laatste tijd in dit afgelopen jaar merk ik hoe ik Marco meer en meer mis zijn volledige aandacht wat ik altijd kreeg.Vooral als ik werken ging dan stond hij met mij samen op en dronken we altijd samen een bakkie hij koffie en ik thee ik had mijn broodje en nooit in stilte.Ik weet nog dat Marco in het begin zei:”lieverd ik moet in de ochtend altijd even bijkomen dus hopelijk kan je dat begrijpen”,maar echt ik wist niet waar hij het over had moest ik niks zeggen of mocht ik wel praten in de ochtend het was zo raar.
Maar een goedemorgen tegen elkaar zeggen ging nog wel maar hoe langer we met elkaar omgingen hoe meer we in de ochtend spraken en dat vond ik wel fijn want ik heb jaren alleen gewoond en ik had niemand om tegen te praten bij mijn ouders thuis was mijn moeder altijd vroeg wakker en dan vroeg hoe heb je geslapen en tot hoe laat werk je vandaag dus ik ben het gewend om te praten. Nu met Richard is het ook wel dat we praten vooral onderweg maar in de ochtend doen we ons eigen ding speel een spel of soms kijk ik een stuk van mijn film maar het is wel fijn om iemand om je heen te hebben.
Op het werk sta ik een uur of eigenlijk een half uur alleen dan draai ik mijn christelijke muziek en dan lijkt de tijd veel sneller te gaan. En dan als de rest komen praten we niet veel maar wel wat en daarom mis ik Marco heel erg in de laatste maanden van het jaar en hopelijk gaat de tijd nog sneller om en dan beginnen we weer opnieuw met de aftellen van elke maand maar voor nu ga ik even genieten van de rust en mijn spel die speel op dit moment mensen fijne dag gewenst,
Liefst Esther😘