Mijn hele leven heb ik in een schaduw geleefd en waarom dan denk je.Ik was van mijn moeder en vader het vierde kind en de eerste dochter in het gezin mijn vader was er zo blij mee(maar of ik er blij mee ben geweest nu ik een volwassen vrouw ben)Na mij kwam er een zoon en toen weer een dochter.
Ik kon niet goed leren vooral lezen,rekenen en klok kijken waren de grootste obstakels in mijn leven en toen ik ging werken na mijn mislukte keuze om de modevakschool zagen ze mij nog lager dan een niksnut want als ik trots vertelde hoe mijn werkdag was werd ik overstemd door de andere.Mijn jongere broertje had geen diploma gehaald maar met zijn stem liet hij zich niet overrompelen door niemand hij ging vrijwillig in dienst en ging op missie naar Bosniƫ en toen krijg hij ook meer aanzien in het gezin.
Ik bleef de zus die bij Albert Heijn werkte en in hun ogen minder was dan de rest zo had ik het gevoel dat ze mij gaven kon niet met gesprekken mee komen en dan op mijn 21 ste een kind krijgen daar gaat je toekomst zag ik in ieders uitdrukken maar ja ik heb verkeerde keuzes gemaakt en nee ik ben er niet echt trots op maar ik kan je zeggen ik heb geleefd.Op mijn 27 ste nog een kind weer zonder vader en met weinig geld maar wel met heel veel liefde voor mijn kids tot mijn kinderen mij de rug toekeerde en ik met pijn in mijn hart toe moest kijken hoe ze zich vermaakte met mijn familie.Mijn familie waren vreemde die ik leerde kennen op straat tot ik Marco leerde kennen.
Marco gaf mij het gevoel dat ik alles was in deze wereld ondanks geen contact met mijn kids we waren gelukkig we hadden een geweldige tijd.Ook ik stond wel in zijn schaduw want Marco was echt een prater ik niet ik kropte alles op. We deden wat we leuk vonden en dachten niet wat denkt men over ons want het was ons leven right.
Na Marco zijn overlijden kroop ik uit mijn schulp maar net genoeg om mijn nek uit te kunnen steken en probeerde mijn sterk te houden ondanks het verlies en daar kwam het.Een kleindochter werd er in mijn schoot geworpen maar nu een jaar van haar leventje merk ik dat ik nog steeds in een schaduw leef,onzichtbaar ben hoe dan!!! Vecht nog voor erkenning in de familie echt het gevecht houd niet op ik denk als ik er niet meer ben dan is mijn gevecht voorbij. Met pijn en veel tranen schrijf ik dit en dan denk Mama en Marco jullie twee hebben mij zo hoog zitten de rest neemt en geeft niks terug.
Iedereen zegt als ze mij zien en spreken Esther wat ben jij sterk maar kunnen ze zien wat er in mijn hoofd of hart omgaan. Achttien jaar heb ik voor mijn kids gezorgd en hoe ik het gered heb is een raadsel want mijn kids hadden altijd een dak boven hun hoofd en te eten maar niet zoals de meeste van mijn familie een vader en een moeder. Mijn hart kent veel liefde maar krijgt mij hart ook veel liefde terug.Ze zeggen moet dingen in het leven verdienen en dat klopt maar verdienen andere dat wel van mij.
Dat is een vraag wat ik mij al die tijd afvraag en dat is nu 58 jaar lang verdienen mensen mijn respect,mijn liefde en mijn steun?? Ik eindig hiermee mensen fijne dag gewenst,
Liefst Estherš
Ps ik schrijf het niet omdat jullie medelijden krijgen met mij want daar zit ik niet op te wachten dus laat dat duidelijk zijn.